| Ego (positief): | Adviseur |
| Ego (negatief): | Paternalist |
| Gedrag: | Anderen continu adviseren of proberen te redden |
| Doel: | Nodig gevonden worden om daarmee zichzelf hoger te positioneren |
| Mogelijke angst: | Niet nodig gevonden worden |
| Self-fulfilling prophecy bij angst: | Men heeft je niet meer nodig omdat men zich steeds in een underdogpositie gedrukt voelt, of zich irriteert aan je paternalistische gedrag |
| Voorbeeld negatieve selftalk: | Ik moet wel helpen, anders hebben ze me niet meer nodig en lig ik eruit |
| Voorbeeld positieve selftalk: | Ik wil graag iemand adviseren als iemand daar behoefte aan heeft |
| Gewenste positie: | Stap hoger. |
| De beweging van de adviseur is: | Door de ander van -1 naar 0 te brengen, stijgt hijzelf van 0 naar +1. |
| Andere typen die bij dit ego horen: | De helper, de redder, de beste, de iwab, de waarschuwer, de betweter, de love-junk, de onmisbare. |
Als adviseur dring je jezelf op als dé persoon die nodig is om een ander uit de brand te helpen. Op zich is dit een erg goede eigenschap. Het lijkt zelfs erg authentiek om mensen op een hoger plan te brengen. Alleen, dat is nu net niet jouw doel. Het doel is niet het helpen van anderen, maar de erkenning en de hoge positionering die je daarvoor terugkrijgt. Je moet ‘nodig gevonden worden’. Jouw hulp is dus niet onvoorwaardelijk. Je plaatst je boven degene die je probeert te helpen. Je hebt de neiging om bij mensen naar problemen te zoeken, want dat stelt je in de gelegenheid om als reddende engel op te treden. Je moet nodig zijn voor anderen, want anders verlies je je positie in de groep. Je bent als adviseur te herkennen doordat je over bijna alle onderwerpen anderen wilt adviseren hoe ze het beter of anders kunnen doen. Of het nu gaat over management, huis verbouwen, omgaan met kinderen of vakantiebestemming … Jij weet anderen precies te adviseren wat ze moeten doen (ook al had die ander al een keuze gemaakt).
Als adviseur ben je zo bang als de dood om niet meer nodig te zijn. Door niet meer te mogen adviseren verlies je je bestaansrecht.
Op de korte termijn lukt het erg goed om waardering te ontvangen voor de hulp die je aanbiedt. Er zijn echter twee risico’s voor self-fulfilling prophecy. In de eerste plaats is het onmogelijk om van alles het meeste te weten. Je kunt de neiging hebben om ook zonder voorkennis te gaan adviseren, maar daarmee verlies je al snel het respect van anderen en wordt je hulp niet meer gevraagd. In de tweede plaats vinden mensen het op de lange termijn vervelend als ze niet de mogelijkheid krijgen om zelf aan de slag te gaan met hun eigen problemen. Ze gaan je verwijten dat je paternalistisch of betweterig optreedt. Je voelt als een verstikkende deken. Ze voelen dat je bezig bent om mensen afhankelijk van je te maken. Daarom gaan ze je mijden. Ook hier komt de self-fulfilling prophecy uit. Je bent niet meer nodig, je positie is verspeeld.